28 ago. 2016

PROPOSTAS A PARTIDOS POLITICOS ELECCIÓNS GALEGAS:EDUCAR PARA A CIDADANÍA GLOBAL

O vindeiro 25 de setembro hai eleccións ao Parlamento Autonómico de Galicia. Dende á Coordinadora Galega de ONGD, da que formamos parte, e ademais colaboramos na Comisión de Incidencia Política e na Xunta Directiva, se elaboraron unhas propostas para que os partidos políticos concorrentes as incorporen nos seus respectivos programas. Aquí está a versión resumida e aquí a longa, que inclúe unha serie de propostas na liña de coherencia de políticas, ou sexa, non quedarnos só en reivindicacións relativas ao desexado 0,7% do orzamento da Xunta para cooperación ao desenvolvemento e defensa dos dereitos humanos globais, senon que se implementen medidas coherentes con esa protección dos dereitos humanos tamén co 99,3% do orzamento restante, o cal en ESF Galicia preocúpanos incluso máis.

Por iso, vimos contando cales son esas propostas (e algunha a maiores, mesmo algúns indicadores concretos de cumprimento) dentro da coherencia de políticas nos eidos de traballo de ESF Galicia (que é onde máis puidemos aportar):

  • Promover novos modelos de produción e consumo (consumo responsable e soberanía alimentaria). Esta a desenvolvimos aquí.
  • Pobreza enerxética e novo modelo enerxético. Esta a desenvolvimos aquí.
  • Garantir o Dereito Humano á auga. A desenvolvimos aquí.
  • Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos). A desenvolvimos aquí.
  • Educar para a cidadanía global, que é a que toca hoxe.



Educar para a cidadanía global

A  Educación  para  o  Desenvolvemento  e  a  Cidadanía  Global  (EpDCG)  busca  unha  sociedade  civil  activa, crítica, competente e preocupada polos temas  colectivos,  que  reclama  o  seu  protagonismo e fai presión aos gobernos para lograr o benestar de todas as persoas.

Trátase, por tanto, dunha estratexia  imprescindible  na  cooperación  ao  desenvolvemento  que  ten  catro  dimensións  de  traballo  claves:  a  sensibilización,  a  formación,  a  investigación e a mobilización social.  
Para  impulsar  a  EpDCG  como  estratexia  para  a  construción  dunha  sociedade  comprometida,  crítica e solidaria en Galicia, é preciso:

  • Garantir  un  compromiso  orzamentario  para  a  EpDCG  dun  mínimo  do  10  %  do  total  da  Axuda Oficial  ao Desenvolvemento  da  Xunta  de  Galicia.  Estes  fondos  deben  contribuír  a  poñer  en  marcha iniciativas plurianuais no eido da sensibilización e a mobilización social, a formación e a investigación para o desenvolvemento.
  • Incorporar  progresivamente  nos  currículos  das  distintas  etapas  educativas  e  formacións  oficiais a EpDCG, a educación en dereitos e a educación  para  a  paz  como  materias  específicas  e  transversais.
  • Comprometer  unha  dotación  orzamentaria  que  permita executar de forma eficiente a Estratexia de Educación para o Desenvolvemento da Xunta de  Galicia  que  actualmente  está  en  proceso  de  aprobación. Sen un orzamento realista, a estratexia pode quedar reducida a un posicionamento de boas intencións.
  • No ámbito da educación superior unha nova Lei de Universidades debe así mesmo contemplar a función de formación de cidadanía crítica e solidaria como razón de ser. Do mesmo xeito os Consellos Sociais das universidades deben garantir a participación de organizacións da sociedade civil.  

27 ago. 2016

PROPOSTAS A PARTIDOS POLITICOS ELECCIÓNS GALEGAS: FENDA DIXITAL, SOFTWARE LIBRE E DATOS ABERTOS

O vindeiro 25 de setembro hai eleccións ao Parlamento Autonómico de Galicia. Dende á Coordinadora Galega de ONGD, da que formamos parte, e ademais colaboramos na Comisión de Incidencia Política e na Xunta Directiva, se elaboraron unhas propostas para que os partidos políticos concorrentes as incorporen nos seus respectivos programas. Aquí está a versión resumida e aquí a longa, que inclúe unha serie de propostas na liña de coherencia de políticas, ou sexa, non quedarnos só en reivindicacións relativas ao desexado 0,7% do orzamento da Xunta para cooperación ao desenvolvemento e defensa dos dereitos humanos globais, senon que se implementen medidas coherentes con esa protección dos dereitos humanos tamén co 99,3% do orzamento restante, o cal en ESF Galicia preocúpanos incluso máis.

Por iso, vimos contando cales son esas propostas (e algunha a maiores, mesmo algúns indicadores concretos de cumprimento) dentro da coherencia de políticas nos eidos de traballo de ESF Galicia (que é onde máis puidemos aportar):


  • Promover novos modelos de produción e consumo (consumo responsable e soberanía alimentaria). Esta a desenvolvimos aquí.
  • Pobreza enerxética e novo modelo enerxético. Esta a desenvolvimos aquí.
  • Garantir o Dereito Humano á auga. A desenvolvimos aquí.
  • Educar para a cidadanía global, a desenvolvimos aquí.
  • Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos), que é a que toca hoxe.

Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos)



  • No eido das tecnoloxías de información e comunicación, se considera que o software libre debe ter un papel predominante nas estruturas TIC da administración autonómica. Todo iso redundará no aforro en licenzas de programas privativos, ademais da redución da dependencia tecnolóxica e, por suposto, da potenciación do tecido local de empresas    de servizos para o desenvolvemento e mantemento das infraestruturas TIC.

Aumentada anualmente a % de software libre instalado en organismos da Xunta ou dependentes dela, facendo un estudo previo de presenza do software libre na administración autonómica na actualidade que sirva de base para elaborar un plan de migración xeral a software libre.

  • Ademais, todo software desenvolvido directamente por algún servizo dependente da Administración Autonómica, ou ben indirectamente a través dunha contrata, ten que ser de software libre e poñer o código á disposición da comunidade. Deste xeito, as ferramentas informáticas desenvolvidas para as necesidades da Administración Autonómica deben ser tamén postas a disposición da sociedade, ademais da propia información xenerada con fondos públicos. Tamén é importante que na concesión de axudas de I+D o desenvolvemento libre sexa un criterio clave de puntuación para a adxudicación da subvención. Sería unha forma de promover o desenvolvemento libre. Ademais non se permitirán patentes a partir de proxectos financiados en todo ou en parte por diñeiro público da administración autonómica (pasando a dominio público todo descubrimento realizado).

O 100% do software desenvolvido ad hoc para a Xunta de Galicia ou organismos dependentes debe ser libre, e posto a disposición da comunidade antes do final da lexislatura, así como o software desenvolto para a visualización de datos públicos. Non se admitirán patentes a partir de proxectos desenvolvidos con fondos públicos autonómicos.



Polo menos o 10% da puntuación das axudas de I+D dependen de que o proxecto a presentar sexan de desenvolvemento libre.

  • Hai que coidar especialmente os cada vez máis numerosos trámites online, algúns dos cais presentan problemas para acceder con navegadores non privativos.


O 100% dos trámites online e consultas a documentación pública da Xunta de Galicia ou organismos dependentes pódense facer con ferramentas de navegación libres antes do final da lexislatura

  • Recuperar as iniciativas de Internet sen cables municipal que asegure un mínimo acceso a Internet , así como participar nos grupos de negociación e presión coas operadoras para pechar a fenda dixital en Galicia (incluíndo iniciativas de redes alternativas). É especialmente importante a promoción da alfabetización dixital da cidadanía, no que tamén ten un papel importante a administración autonómica, a través de plans para persoas de todas as idades.

Antes do final da lexislatura, todo o territorio galego hai posibilidade de acceso a internete básica por un precio menor do 5% do salario mínimo mensual e se intensifican as campañas de alfabetización dixital.

  • Promoción do acceso aberto e a transparencia radical en datos públicos, con acceso sinxelo tamén a datos de estatísticas autonómicas (incluíndo datos en bruto que facilite a elaboración de investigacións).

Ao final da lexislatura, aumenta anualmente a cantidade de información pública accesible pola cidadanía, con criterios de 100% editabilidade (desaconsellándose polo tanto información exclusivamente en formatos non editables como .pdf).

  • Seguir facilitando o acceso ás persoas con algún tipo de discapacidade, con páxinas web que cumpran os estándares para persoas con problemas de visión, e posibilidade de acceso para persoas cegas con “lectores de pantalla” a todas as webs dependentes da Xunta de Galicia.

Aumentar a % de webs que cumplen estándares de accesibilidade cada ano da lexislatura.

  • Potenciar o portal http://transparencia.xunta.gal/portada, dándoo a coñecer á cidadanía e promovendo programas e obradoiros adaptados a todas as idades para desenvolver na sociedade e na administración autonómica unha auténtica cultura da participación cidadá e a transparencia. Non chega con facilitar as ferramentas, tamén hai que promover a cultura da participación da cidadanía sen caer no “aínda que hai canles de participación, a xente non participa”.

Antes do final da lexislatura, promovida unha campaña anual de participación nas iniciativas lexislativas onde se aumente anualmente a % de persoas participantes. Favorecer tamén programas anuais nos institutos de FP e en Bacharelato de participación nestas iniciativas.





26 ago. 2016

PROPOSTAS A PARTIDOS POLITICOS ELECCIÓNS GALEGAS: GARANTIR O DEREITO HUMANO Á AUGA

O vindeiro 25 de setembro hai eleccións ao Parlamento Autonómico de Galicia. Dende á Coordinadora Galega de ONGD, da que formamos parte, e ademais colaboramos na Comisión de Incidencia Política e na Xunta Directiva, se elaboraron unhas propostas para que os partidos políticos concorrentes as incorporen nos seus respectivos programas. Aquí está a versión resumida e aquí a longa, que inclúe unha serie de propostas na liña de coherencia de políticas, ou sexa, non quedarnos só en reivindicacións relativas ao desexado 0,7% do orzamento da Xunta para cooperación ao desenvolvemento e defensa dos dereitos humanos globais, senon que se implementen medidas coherentes con esa protección dos dereitos humanos tamén co 99,3% do orzamento restante, o cal en ESF Galicia preocúpanos incluso máis.

Por iso, vimos contando cales son esas propostas (e algunha a maiores, mesmo algúns indicadores concretos de cumprimento) dentro da coherencia de políticas nos eidos de traballo de ESF Galicia (que é onde máis puidemos aportar):


  • Promover novos modelos de produción e consumo (consumo responsable e soberanía alimentaria). Esta a desenvolvimos aquí.
  • Pobreza enerxética e novo modelo enerxético. Esta a desenvolvimos aquí.
  • Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos). A desenvolvimos aquí.
  • Educar para a cidadanía global, a desenvolvimos aquí
  • Garantir o Dereito Humano á auga, que é a que toca hoxe.


Garantir o Dereito Humano á auga 


En aplicación do dereito humano á auga, pedimos a implementación da xestión do subministro con criterios de calidade, equidade social nas políticas tarifarias, boa gobernanza e transparencia. Para iso, resulta fundamental garantir:

  • Unha dotación mínima (no contexto mundial está entre 60 e 100 litros por persoa e día) e o compromiso de non cortar o subministro en caso de que se dean casos de impagos xustificados socialmente.
  • Como en calquera servizo básico, non lle chega con asegurar o acceso. É preciso promover novas formas de control social e de democracia participativa que garantan transparencia e participación cidadá efectiva e proactiva, tal e como estableceu á Convención de Aarhus, trasposta á normativa europea pola Directiva 2003/35/CE, de 26 de maio de 2003, e á normativa española pola Lei 27/2006, de 18 de xullo, reguladora dos “dereitos de acceso á información, de participación pública e de acceso á xustiza en materia de medio ambiente”. Establecemento dunha batería de indicadores significativos para os distintos ámbitos da xestión (técnicos, financeiros, sociais, ambientais, patrimoniais), accesibles a través de internet, comprensibles para  a cidadanía e que se cumpran sexa quen sexa o provedor de servizos (empresas públicas, mixtas ou privadas), e orientadores para a administración local.
  • Compromiso de impulsar campañas de fomento da auga da billa e de consideración da auga embotellada como unha opción de consumo a través de  información sobre os impactos ecolóxicos relacionados. Farase a través de iniciativas de información públicas de consumo de auga de billa e de bos hábitos no uso da auga; dun maior esforzo para garantir a calidade da auga; da utilización da auga da billa en centros públicos e, por defecto, en actos públicos da administración; e da mellora das redes de fontes públicas de auga potable.
  • Reformulación da Lei de Augas de Galicia mediante un proceso público participativo. Creación dunha comisión cuxo funcionamento estará recollido na propia lei e que conte con representantes de todos os actores sociais que participen da xestión ademais de todas aquelas persoas interesadas (existe algo parecido na lei de Augas de Galicia, o "Consello para o Uso Sostible da Auga", pero non están ben definidas as súas funcións nin os grupos que o compoñen). Engadir un Título no que se recoñeza explicitamente o dereito humano á auga, e nas súas dimensións do dereito á participación dos usuarios e o acceso á información, ao estilo da Ley de Aguas de Aragón. Neste título desenvolveranse protocolos e ferramentas de participación, así como a referencia a  unha guía de indicadores de xestión que serán de obrigado cumplimento para todos os Concellos da Confederación Hidrogáfica de Galicia-Costa, de competencia exclusiva da Comunidade Autónoma.

25 ago. 2016

PROPOSTAS A PARTIDOS POLITICOS ELECCIÓNS GALEGAS: POBREZA ENERXÉTICA E NOVO MODELO ENERXÉTICO

O vindeiro 25 de setembro hai eleccións ao Parlamento Autonómico de Galicia. Dende á Coordinadora Galega de ONGD, da que formamos parte, e ademais colaboramos na Comisión de Incidencia Política e na Xunta Directiva, se elaboraron unhas propostas para que os partidos políticos concorrentes as incorporen nos seus respectivos programas. Aquí está a versión resumida e aquí a longa, que inclúe unha serie de propostas na liña de coherencia de políticas, ou sexa, non quedarnos só en reivindicacións relativas ao desexado 0,7% do orzamento da Xunta para cooperación ao desenvolvemento e defensa dos dereitos humanos globais, senon que se implementen medidas coherentes con esa protección dos dereitos humanos tamén co 99,3% do orzamento restante, o cal en ESF Galicia preocúpanos incluso máis.

Por iso, vimos contando cales son esas propostas (e algunha a maiores, mesmo algúns indicadores concretos de cumprimento) dentro da coherencia de políticas nos eidos de traballo de ESF Galicia (que é onde máis puidemos aportar):


  • Promover novos modelos de produción e consumo (consumo responsable e soberanía alimentaria). Esta a desenvolvimos aquí.
  • Garantir o Dereito Humano á auga. A desenvolvimos aquí.
  • Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos). A desenvolvimos aquí.
  • Educar para a cidadanía global, a desenvolvimos aquí
  • Pobreza enerxética e novo modelo enerxético, que é a que toca hoxe.

Pobreza enerxética e novo modelo enerxético
A  loita  contra  a  pobreza  enerxética  debe  ser  un piar  esencial  no obxectivo  de  ter  políticas  públicas galegas coherentes cos DDHH e o desenvolvemento humano sostible. As propostas que realizamos  céntrase en tres eixos:

1. Compromiso coa erradicación da pobreza enerxética (incapacidade dun fogar ou familia para satisfacer  un  mínimo  de  servizos  enerxéticos  para  cubrir as súas necesidades básicas domésticas):

  • Promover axudas compensatorias nos casos de impago  xustificado socialmente,  eliminando os casos de corte de subministro eléctrico e de gas por  razóns  de  vulnerabilidade  social,  especialmente nos casos de unidades familiares monoparentais e/ou con menores de idade.
  • Promover, en colaboración con organismos que traballan con colectivos vulnerábeis, obradoiros de eficiencia  enerxética onde se ofrezan ferramentas   para reducir os importes das facturas de luz e gas e consellos prácticos  para  o  uso  racional  e eficiente da enerxía.
  • Promover puntos de información enerxética para orientación  personalizada  a  persoas  con  dificultades para entender e facer fronte as súas facturas e a detección de posibles situacións de pobreza severa.
  • Promover asesorías domiciliarias en casos de pobreza enerxética severa,  diagnóstico da situación enerxética dos fogares e proposta de medidas de aforro adaptadas a cada caso.
  • Intervencións  en  fogares  en  casos  de  pobreza enerxética  severa,  executar  medidas  de  aforro enerxético adaptadas a cada caso concreto.
  •  
INDICADORES PROPOSTOS POR ESF GALICIA

Porcentaxe de fogares con gastos en enerxía doméstica superiores ao 10% dos ingresos en Galicia.
Situación ano 2012: 18%
Obxectivo 2020: 0%
Fonte: Elaboración a partir dos microdatos da “Encuesta de Presupuestos Familiares (EPF) del Instituto Nacional de Energía (INE)”

Porcentaxe de fogares que non poden permitirse manter a súa vivenda cunha temperatura axeitada en Galicia.
Situación ano 2012: 7%
Obxectivo 2020: 0%
Fonte: Elaboración a partir dos microdatos da ECV (INE).

2. Compromiso   da   administración   coa   eficiencia  enerxética:


  • Supervisar  o  cumprimento  da  lexislación  en  materia de eficiencia enerxética nas instalacións de  alumeado  exterior  por  parte  dos  concellos  galegos  (Real  Decreto  1890/2008  de  14  de  novembro)   revertendo   a   situación   actual   na   que  o  55%  dos  procedementos  publicados  na  Plataforma  de  Contratación  Pública  de  Galicia  durante   o   2015   incumpren   a   referenciada   normativa.
  • Incluír  nas  posibles  axudas  a  reformas  e  novas  construcións  (e  nos  pregos  de  condicións  para  obras  públicas)  criterios  de  eficiencia  enerxética  (superando  aos  xa  incluídos  na  lexislación  vixente).
  • Promover á I+D en eficiencia enerxética naquelas industrias que pola súa singularidade teñan un impacto importante no desenvolvemento humano no ámbito galego (por exemplo industrias electrointensivas  que  sexan  motores  económicos en áreas rurais, etc.).
INDICADORES PROPOSTOS POR ESF GALICIA

100% das licitacións de Iluminación Pública publicados na Plataforma de Contratación Pública de Galicia durante os anos 2016-2020 cumplen a referenciada normativa de eficiencia enerxética. Fonte: Plataforma de Contratación Pública de Galicia


Incremento da inversión público-privada en I+D no ámbito da eficiencia enerxética na industrias electrointensivas ubicadas no territorio galego


3. Promoción da soberanía enerxética (novo modelo enerxético):

  • Promover   axudas   e   ordenanzas   reguladoras  que  faciliten o auto-abastecemento enerxético a baixa escala a partir de tecnoloxías que xa existen, explorando os límites que permiten as leis.
  • Promover  a  participación  cidadá,  asegurando  a  igualdade de xénero, na toma de decisións relativas  ao  desenvolvemento  de  infraestruturas  enerxéticas e o abastecemento enerxético.
    Promover  o  “asociacionismo  enerxético”  (cooperativas   de   consumo   de   enerxías   renovables,   instalación   enerxéticas   compartidas,...).
  • Campañas  de  consumo  responsable  de  enerxía nas  propias  institucións, mediante  boas  prácticas.
    Traballarase para declarar a Galicia  “100% autosuficiente  enerxicamente”  (cando  se  produce máis da que se consume) e, idealmente, “100% autosuficiente   de   enerxías   renovables”. Todo isto respectando escrupulosamente a planificación  territorial  correspondente  ás  zonas  sensibles a determinados tipos de infraestruturas de xeración de enerxía. 
INDICADORES PROPOSTOS POR ESF GALICIA

Aumento dun 20 % de enerxía obtida en Galicia a partir de fontes renovables durante a lexislatura e dininución anual da % de enerxía importada, facendo estudos de diagnose da situación inicial se fora necesario.

24 ago. 2016

PROPOSTAS A PARTIDOS POLITICOS ELECCIÓNS GALEGAS: NOVOS MODELOS DE PRODUCIÓN E CONSUMO

O vindeiro 25 de setembro hai eleccións ao Parlamento Autonómico de Galicia. Dende á Coordinadora Galega de ONGD, da que formamos parte, e ademais colaboramos na Comisión de Incidencia Política e na Xunta Directiva, se elaboraron unhas propostas para que os partidos políticos concorrentes as incorporen nos seus respectivos programas. Aquí está a versión resumida e aquí a longa, que inclúe unha serie de propostas na liña de coherencia de políticas, ou sexa, non quedarnos só en reivindicacións relativas ao desexado 0,7% do orzamento da Xunta para cooperación ao desenvolvemento e defensa dos dereitos humanos globais, senon que se implementen medidas coherentes con esa protección dos dereitos humanos tamén co 99,3% do orzamento restante, o cal en ESF Galicia preocúpanos incluso máis.

Por iso, en próximos posts, iremos contando cales son esas propostas (e algunha a maiores) dentro da coherencia de políticas nos eidos de traballo de ESF Galicia (que é onde máis puidemos aportar):

  • Pobreza enerxética e novo modelo enerxético. Esta a desenvolvimos aquí.
  • Garantir o Dereito Humano á auga. A desenvolvimos aquí.
  • Promover acceso á tecnoloxía axeitada e igualitaria (fenda dixital, software libre e datos abertos). A desenvolvimos aquí.
  • Educar para a cidadanía global, a desenvolvimos aquí
  • Promover novos modelos de produción e consumo (consumo responsable e soberanía alimentaria), que é a que toca hoxe.

Promover novos modelos de produción e consumo.

Apostamos  polas  iniciativas  da  economía  social no eido local, aquelas que priman ás persoas por riba do capital, e que se xestionan de forma autónoma, transparente, democrática, ligada ao entorno e con mecanismos participativos.
Isto pasa por fomentar a filosofía  da  economía social,  apoiar  a creación de empresas de economía social ou apoiar redes de comercialización de empresas de economía social entre países empobrecidos e Galicia.

INDICADORES QUE DENDE ESFGALICIA PROPORÍAMOS


Fortalecer a rede Eusumo progresivamente no orzamento e presenza mediática ao logo da lexislatura e aumentar as vantaxes fiscais das cooperativas con respecto a outras figuras empresariais antes de finalizar a lexislatura.

En procesos de contratación pública, aumentar a valoración pola a contribución da empresa á sociedade e ao seu entorno e o feito de que sexa unha empresa da economía social.


No eido de promover novos modelos de produción e consumo máis sociais e sustentables propoñemos:

Promover o comercio xusto e o consumo responsable entre a cidadanía e ao interno da propia Xunta, promovendo  tanto  campañas  de  promoción  na  sociedade  civil  como  a  Compra  Pública  Ética  (incluíndo  criterios  de  electrónica  ética, alimentos  de  proximidade,  materiais  de  construción local e a madeira certificada nas convocatorias de licitacións por equipos ou obras). Tamén a través da promoción da Xunta de Galicia de produtos de comercio xusto nas máquinas de vending  e  as  cafeterías  dependentes  da  propia Xunta, comedores escolares ou centros de saúde,  etc. Englobamos,  así  mesmo,  nesta  liña os servizos bancarios e financeiros na liña da Economía Social, para o que se debería apostar pola utilización de forma prioritaria da Banca Ética e cooperativas  de  crédito  máis  achegadas  ao  terreo  (das  cales  en  Galicia  hai  varios  exemplos en funcionamento, Fiare, Coop-57, Ais o O Peto, Caixa Rural, Triodos Bank, etc).

INDICADORES QUE DENDE ESFGALICIA PROPORÍAMOS

Incluir banca ética entre os bancos posibles para facer calquera tipo de transación coa administración autonómica antes de rematar a lexislatura.

Chegar ao 10% do capital manexado dende a Administración Local canalizada a través de banca ética ao final da lexislatura.

Incluir criterios de comercio xusto, consumo de cercanía, materiais locais e electrónica ética aos pregos de compra pública de equipas e construción.

 
Promover  circuítos  de  comercialización  curtos para produtos alimentarios locais, especialmente  artesanais  e  ecolóxicos;  patrocinar  o  consumo consciente, san e de proximidade. Poderíase impulsar, por exemplo, a través de formacións e obradoiros a persoas produtoras locais sobre algúns condicionantes de seguridade alimentaria e  etiquetaxe  dados  pola  lexislación  actual, que está de costas a este tipo de produtos (e que en lugares como Francia si teñen un peso específico importante e contribúen ao desenvolvemento
de  tecido  produtivo  local, especificamente nas zonas máis rurais). Traballar  pola promoción  dun  modelo  de  desenvolvemento rural e pesqueiro endóxeno con enfoque  de  soberanía  alimentaria  e  apoiado  na pequena agricultura familiar.








INDICADORES QUE DENDE ESFGALICIA PROPORÍAMOS

En comedores escolares e doutro tipo de servizos, dependentes da Xunta de Galicia de xeito directo ou indirecto, incluir polo menos o 50% de produtos deste tipo antes de rematar a lexislatura.


Favorecer  a  eliminación  dos  cultivos  transxénicos. Este  tipo  de  cultivos  interactúan  co  resto  de  cultivos  (e  das  persoas)  de  formas,  como mínimo,  pouco  coñecidas, e non contribúen a unha  mellora  na  produtividade  de  xeito significativo a medio prazo, mentres que si aumenta a dependencia exterior das explotacións agrícolas (especialmente as familiares, que son as maioritarias  en  Galicia  e  son  as  máis  idóneas  para  “alimentar  Galicia”  de  xeito  máis  sustentable).
NOTA: aquí se pode ver unha pequena análise sobre os transxénicos dende a perspectiva da tecnoloxía para o desenvolvemento humano

Tamén,  promover  e  facilitar  a  mellora  participativa  de  variedades  endóxenas  (por  exemplo con  feiras  de  sementes,  formacións  a  labregos 
e  labregas  ou  convenios  con  centros  de  investigación que traballan no tema como pode ser a Misión Biolóxica de Galicia).

INDICADORES QUE DENDE ESFGALICIA PROPORÍAMOS

Declaración de Galicia como “Comunidade Libre de Transxénicos” (que non se permita o seu cultivo) antes de rematar a lexislatura.

17 ago. 2016

El activismo de lo cotidiano

Cogemos el título del post de un artículo del periódico Bez, firmado por María Luisa Toribio, que nos ha gustado. Ese es el activismo que cambiará todo, pero el activismo colectivo y el compartir/debatir críticamente inquietudes y "líneas rojas" de cada persona (en el caso de Enxeñería Sen Fronteiras Galicia,  compartiendo unos la importancia del software libre y conocimiento abierto, otras el enfoque de soberanía alimentaria, otros el tema feminismos o nuevas masculinidades, otras consumo responsable...) es lo que puede impulsar definitivamente ese activismo de lo cotidiano, al romper nuestros espacios de comodidad (o de indiferencia) desde un tema en el que nos sintamos cómodas (en nuestro caso, la tecnología), integrando el activismo con la vida misma, y el sentir que no lo hacemos solas. A eso quiere contribuir ESF.



27 jul. 2016

Comunicación e coherencia nas organizacións

Nesta entrada do blogue de Juan Freire fálase de comunicación 2.0 e política. Extraemos un parrafiño que queremos enlazar cunha pequena reflexión sobre a comunicación en organizacións como ESF Galicia.


La tecnología permite (o podrá permitir en el futuro) eliminar barreras que impiden la “conversación” en las sociedades contemporáneas. Esta conversación, la esencia de la democracia, existió en tiempos históricos: grupos sociales pequeños utilizaban la comunicación cara a cara (de pocos a pocos). El crecimiento demográfico y el desarrollo de las agregaciones urbanas hicieron inefectiva la comunicación tradicional y provocaron la aparición de los medios de masas (de uno o pocos a muchos), pero por el camino nos dejamos una forma de participación ciudadana. Ahora estamos regresando al origen pero a una escala mucho mayor (de muchos a muchos).

O xeito de empregar as TIC nunha organización di moito da súa coherencia institucional e os seus valores, sendo actualmente unha das áreas máis clave da Tecnoloxía para o Desenvolvemento Humano e do concepto de tecnoloxías para a emancipación (vinculada ao dereito á información das persoas, que inclúe o de ser escoitadas e valoradas).

Do flickr de Dan Tantrun
Esta "cultura comunicacional" da organización ven dada tanto pola mensaxe enviada e o posicionamento que implica (máis ou menos político), coma a linguaxe empregada (por exemplo máis ou menos "emocional", con elementos de crítica e ironía, máis formal, etc.), pero tamén por elementos máis ocultos como o tipo de tecnoloxías usadas (p.e. baseadas en Software Libre, descentralizadas, cun principio guía de soberanía dixital) ou a estrutura de organización encargada desta comunicación (community manager, máis descentralizadas ou comunicación dende toda la base social...) .

Como ves a comunicación dende ESF? Gustaríache mellorar algo? E agora unha pregunta quizais máis difícil:
Para unha organización que defende a tecnoloxía para a emancipación e moitos elementos de soberanía tecnolóxica, pensas que hai que primar a coherencia e non estar en redes como facebook ou twitter, ou que estas redes concentran a tantas persoas que paga a pena estar en elas para levar a mensaxe crítica aínda caendo en certa incoherencia?

19 jul. 2016

Sobre sistemas complejos, política, ontología y tecnología...

Últimamente nos interesa eso de la complejidad, de lo que se está escribiendo bastante (lo complejo, que no lo complicado, es algo a lo que nos enfrentamos constantemente al trabajar en desarrollo, cooperación, defensa de los derechos humanos...).

Queremos compartir aquí un capítulo que nos interesó especialmente por tocar temas de política, ontología, tecnología y ciencia, de la publicación ¿Cómo gobernar la complejidad? Invitación a una gobernanza urbanahíbrida y relaciona (página 13 del documento). 


Combinar ontología y política

Gobernar el mundo actual exige más que las que nos han ofrecido hasta hoy las clásicas distinciones modernas. Nos encontramos ante asuntos a abordar, en parte, desconocidos y complejos, que reclaman nuevos marcos institucionales (Latour, 2004). Aparte, no todos los asuntos se pueden afrontar a través del mismo procedimiento. Cada nuevo asunto merece su propio protocolo (Latour, 2007). La política que ya no debe gestionar un mundo preexistente, sino armonizar colectivos híbridos, operar sobre multiplicidad y producir realidades mejor articuladas (Rodríguez, 2008). Una vez se extiende la gamma de entidades, si las nuevas asociaciones no forman un ensamblaje "habitable", aquí es donde tiene que entrar en escena la política, con el fin de "componer" las asociaciones para obtener el diseño de un mundo común, para conseguir la mejor cohabitación posible (Latour, 2005). Latour (2002) define la política como la progresiva composición de un mundo común.
 
La política sirve para dibujar, decidir y proponer un cierto cosmograma, una cierta distribución de papeles, funciones e instituciones a humanos y no humanos (Latour, 2001). El colectivo de Latour (2002) no es un ser con límites fijos y definitivos, sino un movimiento en el que se establece una cohesión provisional que se tiene que ir renovando constantemente. La política es una lucha ontológica (Bingham y Hinchliffe, 2008), ya no es un asunto que tenga que ver sólo con debates entre “ciudadanos”, humanos. Son necesarias formas de representación política (o científica) para composiciones que hasta ahora han sido olvidadas que garanticen una conformación plenamente democrática de un mundo común. Los nuevos elementos, los nuevos escenarios que aparecen en el marco de las controversias, necesitan nuevos espacios de la política, nuevos alojamientos que sean hospitalarios.

No obstante, la distinción entre hechos y valores ha paralizado durante mucho tiempo toda discusión sobre las relaciones entre ciencia y política, o entre naturaleza y sociedad (Latour, 2002). Según el autor, tenemos que hablar de ciencias, en plural, y de política, en singular: las ciencias tienen que permitir el mantenimiento de la diversidad de candidatos a existir y la política nos tiene que permitir conseguir la unidad que nos reúna todos juntos en un único colectivo. El trabajo de la ciencia y la tecnología es añadir incertidumbres, no eliminarlas. Lo que hace falta es democratizar la ciencia a la vez que democratizar a través de la ciencia y reunir en un mismo debate aspectos que hasta ahora se discutían en foros y ámbitos diferentes (Rodríguez, 2008).
 
Como hemos aprendido de los estudios de la Ciencia y la Tecnología, el conocimiento se produce de manera simultánea a la construcción de una red en la que entidades sociales y naturales regulan recíprocamente lo que son y quieren (Callon, 1986). En este sentido, Michel Callon, Pierre Lascoumes y Yannic Barthe (2009) nos muestran cómo la producción de conocimiento tiene que estar ligada a la exploración en el ámbito de las formas de vida. Se discuten al mismo tiempo, tanto los conocimientos que necesitamos para comprender mejor el mundo como las posibles composiciones del colectivo para profundizar en la mejora de la vida en común (Rodríguez, 2008). El conocimiento, más que un recurso, es un sujeto político. Cuando luchamos por derechos, estamos luchando por ser concebidos como personas, por ser reconocidos. Es una tarea de dar forma a nuevas formas de agencia y, consecuentemente, construir nuevos tipos de vida colectiva (Callon, 2004). De extender (o no) el reconocimiento de nuevos tipos de entidades, mostrando, así, que el mundo no viene dado, sino que es negociable (Law, 2000).
 
El conocimiento ya no tiene una función representacional, sino una función activa y práctica de intervención en el mundo (Whatmore, 2006). La investigación es performativa, no sólo describe el mundo tal y como es, sino que lo promulga, construye realidades sociales nuevas o alternativas. Por performatividad entendemos que el conocimiento no hace referencia a un mundo preexistente, sino que es más una práctica de "manipulación" o de intervención sobre el mundo, en la que se "promulga" una de sus versiones (Law y Mol, 2002). La cuestión, por lo tanto, es experimentar nuevas formas de encuentro entre humanos y no-humanos que permitan aumentar el abanico de maneras disponibles de relacionarnos. La producción de conocimiento sirve para hacer emerger y experimentar nuevas formas de encuentro, de relación y de convivencia entre amalgamas de humanos y no humanos.

La cuestión reside en decidir los mundos que vamos a ayudar a hacer realidad. Discutir qué tipo de agencias humanas queremos desarrollar, es decir, qué tipo de arreglos socio-técnicos queremos diseñar y experimentar (Callon, 2004). Explicar historias sobre quién y cómo tendría que estar incluido (y excluido), historias que hicieran más o menos plausibles determinadas relaciones y distinciones (Law, 2000). Probar mundos diferentes, para probar su virtud, para ver si sus articulaciones funcionan (Haraway, 1999). En definitiva, combinar el término "ontología" con "política", explica Mol (1999) permite sugerir que las condiciones de posibilidad no están dadas. Y una vez abandonada la visión dicotómica moderna, la cuestión ya no se reduce a si las afirmaciones hacen referencia o no a un estado dado de las cosas, sino a determinar si las proposiciones están bien articuladas (Latour, 1999). La experimentación es imprescindible para alcanzar nuevos escenarios, nuevas formas de solidaridad, de hacer compatibles, escenarios enfrentados. En este sentido, el rol de algunos actores tiene que pasar de la "representación" a la "experimentación" (Hinchliffe, 2002). El mundo común tiene que estar construido a escala real, y a tiempo real, en medio del ágora, y con la presencia de todas las partes implicadas (Latour, 2002).

Así, a diferencia de la noción moderna, el gobierno tiene que ver, sobre todo, con la producción de realidades (Rodríguez, 2008). Y la tarea de las instituciones públicas no es ninguna otra que la de seguir, documentar, interrogar, inducir, organizar el experimento colectivo en el que todos estamos implicados y asegurar que no se aborte o se pase por alto (Latour, 1998). Las instituciones públicas tienen que asegurar la continuidad de la vida pública (Latour, 2002). Asegurar el desarrollo de un experimento constante para decidir cuantas entidades tienen que coexistir juntas. Asegurar la construcción y movilización del mayor número de "versiones" posible. Asegurar la coproducción de conocimientos y nuevas identidades, y el debate entre y sobre éstas, para la composición de un mundo en común.